Σύμφωνα με τις στατιστικές, αυτοί από εμάς που ήμασταν παιδιά τις δεκαετίες του 40 - 50 - 60 και 70 πιθανόν δεν θα έπρεπε να είχαμε επιζήσει.
Οι κούνιες μας ήταν βαμμένες με γυαλιστερή λαδομπογιά με βάση το μόλυβδο. Τα πατώματα είχαν μωσαϊκό που σου περόνιαζε τα κόκκαλα κι οι κρεβατοκάμαρες ξύλινα πατώματα που τα γυάλιζαν με παρκετίνη, με κάτι βαρειές παρκετέζες και κάθε τόσο αγκίθες καρφωνόντουσαν στις ξυπόλητες πατούσες μας.
Οι παιδικές αρρώστιες έκαναν θραύση. Κάθε τόσο κι ένας φίλος ή συμμαθητής πάθαινε ιλαρά, κοκύτη, μαγουλάδες, ανεμοβλογιά.
Δεν είχαμε καπάκια ασφαλείας στα μπουκάλια με τα φάρμακα, ούτε καπάκια στις πρίζες του δωματίου, εκείνες τις σκούρες τις φτιαγμένες από βακελίτη.
Ζεσταινόμασταν με σóμπες με ξύλα η με… κάρβουνο, η με θερμάστρες πετρελαίου. Που να βρεθεί καλοριφέρ τότε.
Τηλέφωνο είχε ή σε κανένα θάλαμο του ΟΤΕ με κερματοδέκτη με εκείνες τις μάρκες τις χαραγμένες, ή στο περίπτερο της γειτονιάς, που είχε κρεμασμένα με μανταλάκια τα περιοδικά μας ο Μικρός Ηρωας κι ο Μικρός Σερίφης, κι ακόμα το Ρομάντζο, το Πάνθεον, το Ντομινό, η Βεντέττα, το Πρώτο, το Εμπρός.
Τούτη δω η ζωή, ξεκινάει με τη γέννηση και τελειώνει με το θάνατο. Η διαφορά μεταξύ τους, είναι ότι η γέννηση είναι χαρά και συνάμα ευλογία, ενώ ο θάνατος είναι λύπη και αποχωρισμός. Όσο και να το απεύχεσαι, κάποτε φτάνει η στιγμή που χάνεις ένα δικό σου άνθρωπο που αγαπάς πολύ και τότε η καρδιά σου γεμίζει θλίψη και πόνο. Πολλές φορές, ακούμε να λέγεται, «πόσων χρόνων ήταν;». Άραγε, τι σημασία έχει η ηλικία όταν χάνεις τον άνθρωπό σου; Ίσως και να έχει, γιατί δυστυχώς, φεύγουν και πολλοί νέοι άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να χαρούν τη ζωή τους. Από την άλλη πλευρά όμως, οι δικοί σου άνθρωποι δεν είναι αυτοί που θα σου λείπουν πάντα, ακόμα και αν ήταν πολύ γερασμένοι; Και αυτό, γιατί ήταν εκείνοι που μας χάρισαν την ίδια την ύπαρξη μας και ταυτόχρονα μας έδωσαν τα εφόδια και τη δύναμη, ώστε να αντιμετωπίσουμε αυτή τη ζωή. Αυτοί που μας έμαθαν να κάνουμε κουράγιο, που μας έδωσαν ένα χέρι βοηθείας ώστε να φτάσουμε να γίνουμε, αυτό που είμαστε τώρα - καλό ή όχι… δεν έχει σημασία το αποτέλεσμα. Αυτό που μετράει πάνω απ’ όλα είναι η αγάπη και το είναι που μας χάρισαν απλόχερα!
Εύχομαι σ’ όλους μας να είμαστε καλά από υγεία πάνω απ’ όλα, γιατί καθετί άλλο είναι λιγότερο σημαντικό. Ας ζούμε τη ζωή μας μέχρι το μεδούλι, σαν η κάθε μέρα να πρόκειται να είναι η τελευταία μας μέρα. Χαμογελάστε! :)))
Καιρό τώρα, ήξερα πως κάτι δεν πήγαινε καλά με τα προσωπικά μου, αλλά ποτέ δεν μου πέρασε από το μυαλό, ότι ίσως, απευθυνόμουν σε ακατάλληλη για μένα "αγορά". Διευκρυνίζω, ότι η διαπίστωση αυτή αφορά στην πλειονότητα των σχέσεών μου. Το ότι η "αγορά" ήταν μικρή (κυριολεχτικά και μεταφορικά), το ήξερα, αλλά ποτέ δεν με προβλημάτισε, δυστυχώς. Είπα να κυκλοφορήσω και λίγο παραπέρα και γιατί όχι... και πιο κάτω ηλικιακά. Αφού με παίρνει με τα χίλια, ειδικά μετά το νέο μου ανανεωμένο look, αλά Halle Berry, - το οποίο μου έγινε δώρο, χωρίς να το προλάβω καν να το σκεφθώ. Μου είπαν πως πρέπει να ανανεωθώ και εμφανισιακά και να αποκτήσω μια κατάλληλη εμφάνιση με την νέα μου προσωπικότητα. Γιατί λοιπόν, να με περιορίζω η γυναίκα; Μέχρι και τα αυτιά μου τρύπησα για πρώτη φορά, χωρίς μάλιστα να έχω περιθώρια να το αποφασίσω. Προβλέπω, σε λίγο, να μην γλυτώνω και το piercing στη μύτη. Προχτές, παρά τρίχα να μου γίνει και αυτό άνευ χρεώσεως, αλλά κρατήθηκα... προς το παρόν! χα χα
Στο βιβλίο "Να σου πω μια ιστορία", ο νεαρός Demian προσπαθώντας να ανακαλύψει τον εαυτό του, επισκέπτεται ένα ψυχαναλυτή, που χρησιμοποιεί μια εντελώς διαφορετική μέθοδο ψυχανάλυσης. Σε κάθε συνεδρία αφηγείται στον ασθενή μια διαφορετική ιστορία, με την οποία, προσπαθεί να φωτίσει το μονοπάτι του προς την αυτογνωσία. 
Έχω ήδη λάβει μηνύματα. όπως το παρακάτω: "Σε παίρνω στο κινητό κι έχεις φραγή!" 
Από κει ψηλά λοιπόν, είπα να με δω για να με μάθω. Να βρω τον πραγματικό μου εαυτό και γι’ αυτό με "ψάχνω" κυρίως από μέσα… Μόνο έτσι βρίσκουμε την ευτυχία που πάντα υπάρχει μέσα στον καθένα μας. Εμείς είμαστε που την διαχέουμε, μόνο όμως στην περίπτωση που καταφέρουμε να ξεχειλίσουμε απ' αυτήν. Για να την πάρουμε, πρέπει να διατίθεται. Για να τη δώσουμε, πρέπει να τη διαθέτουμε!