Γιατί όταν είδα αυτή τη φωτογραφία, αμέσως ήρθε στο νου ένας συσχετισμός… άσχετος; Η φιλική και αθώα διάθεση που έχει το μικρό αγοράκι (βλ. Γερμανία), μου έφερε στο μυαλό την “αθωότητα” του απονήρευτου γουρουνιού (βλ. Ελλάδα)… Εκείνο, αρχικά δείχνει στοργή προς το ανυποψίαστο ζωντανό, μεγαλώνοντας όμως σιγά σιγά, αυτό δεν θα έχει κανένα ενδοιασμό τρώγοντας τα χοιρινά μπριζολάκια του… Ακόμη και στην περίπτωση που δεν θα φάει ποτέ του χοιρινό κρέας - πράγμα σπάνιο!- σε κάθε βρισιά που θα ξεστομίζει, “γουρούνι” θα αποκαλεί εκείνον που βρίζει… Λες και το γουρουνάκι είναι χειρότερο από όλα τα άλλα πλάσματα στον κόσμο. Τότε, θα έχει ξεχάσει πως κάποτε το φιλούσε στο στόμα
Μπορεί η Ελλάδα να μην “ταΐζει” φανερά τη Γερμανία, αλλά κακά τα ψέματα, από αγορές σαν τη δική μας έχουν καταφέρει να ισχυροποιήσουν τη οικονομική δύναμή τους στην Ευρώπη. Ότι έχει ο Έλληνας λίγο πολύ είναι made in Germany. Από τα πιο απλά φαγώσιμα είδη (βλ. Lidl, Aldi) μέχρι τα πιο πολυτελή αυτοκίνητα (βλ. Mercedes, BWM, Audi), για να μην αναφερθούμε στη “θρυλική” πια Siemens, που τα προϊόντα της ήταν αφορμή για ένα πολιτικο-οικονομικό σκάνδαλο ακόμη…
Αλλά θα μου πείτε, έτσι είναι η ζωή! Τι με έπιασε και μονολογώ πάλι;
…Είναι γιατί δεν έχω δεχτεί πως κανείς μας δεν κάνει κάτι να αλλάξουμε νοοτροπία. Βολεύει βλέπετε…










Τούτη δω η ζωή, ξεκινάει με τη γέννηση και τελειώνει με το θάνατο. Η διαφορά μεταξύ τους, είναι ότι η γέννηση είναι χαρά και συνάμα ευλογία, ενώ ο θάνατος είναι λύπη και αποχωρισμός. Όσο και να το απεύχεσαι, κάποτε φτάνει η στιγμή που χάνεις ένα δικό σου άνθρωπο που αγαπάς πολύ και τότε η καρδιά σου γεμίζει θλίψη και πόνο. Πολλές φορές, ακούμε να λέγεται, «πόσων χρόνων ήταν;». Άραγε, τι σημασία έχει η ηλικία όταν χάνεις τον άνθρωπό σου; Ίσως και να έχει, γιατί δυστυχώς, φεύγουν και πολλοί νέοι άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να χαρούν τη ζωή τους. Από την άλλη πλευρά όμως, οι δικοί σου άνθρωποι δεν είναι αυτοί που θα σου λείπουν πάντα, ακόμα και αν ήταν πολύ γερασμένοι; Και αυτό, γιατί ήταν εκείνοι που μας χάρισαν την ίδια την ύπαρξη μας και ταυτόχρονα μας έδωσαν τα εφόδια και τη δύναμη, ώστε να αντιμετωπίσουμε αυτή τη ζωή. Αυτοί που μας έμαθαν να κάνουμε κουράγιο, που μας έδωσαν ένα χέρι βοηθείας ώστε να φτάσουμε να γίνουμε, αυτό που είμαστε τώρα - καλό ή όχι… δεν έχει σημασία το αποτέλεσμα. Αυτό που μετράει πάνω απ’ όλα είναι η αγάπη και το είναι που μας χάρισαν απλόχερα!