Welcome to Shell-Land!

Όπως ανοίγουν τα κοχύλια στην άμμο, έτσι και γω, αποζητώ να παίρνω το φως των δικών σας ματιών...

Όσο ζω, θα ονειρεύομαι και με τίποτα δεν με ξυπνάω. Όσο υπάρχω, στη θάλασσα θα συνεχίζω να βουτάω

και σαν δελφίνι να κολυμπάω, ψηλά θα πετάω και τα κοχύλια μου στη θάλασσα θα φυλάω. ©

Πέμπτη, 30 Απριλίου 2009

Tο μικρό αγοράκι με την κούκλα...και ο μεθυσμένος οδηγός


Βρέθηκα σε ένα κατάστημα, στο διάδρομο με τα παιχνίδια.
Με την άκρη του ματιού μου, παρατήρησα ένα αγοράκι γύρω στα πέντε, το οποίο κρατούσε μια κούκλα.

Δε σταματούσε να της χαϊδεύει τα μαλλιά και να τη σφίγγει προσεκτικά πάνω του.
Αναρωτήθηκα για ποιον προοριζόταν αυτή η κούκλα.
Το αγοράκι γύρισε κάποια στιγμή προς την κυρία που βρισκόταν πλάι του:

«Θεία μου, είσαι σίγουρη ότι δε μου φτάνουν τα λεφτά;»
Η γυναίκα του απάντησε, χάνοντας κάπως την υπομονή της:

«Είπαμε ότι δεν έχεις αρκετά λεφτά για να την αγοράσεις.»

Έπειτα, η θεία του του ζήτησε να μείνει εκεί και να την περιμένει για λίγο κι εκείνη έφυγε βιαστικά. Το αγοράκι κρατούσε ακόμη στα χέρια του την κούκλα.
Τελικά κατευθύνθηκα προς το παιδί και το ρώτησα σε ποιον ήθελε να δώσει την κούκλα.

«Αυτή την κούκλα την ήθελε η αδερφή μου περισσότερο από καθετί για τα Χριστούγεννα. Ήταν σίγουρη ότι θα της την έφερνε ο Άι-Βασίλης.»

Του είπα τότε ότι μπορεί και να της την έφερνε, κι εκείνο μου είπε θλιμμένο:

«Όχι, ο Άι-Βασίλης δεν μπορεί να πάει εκεί που είναι τώρα η αδερφή μου... Πρέπει να δώσω την κούκλα στη μαμά μου να της την πάει.»
Τα μάτια του ήταν πολύ θλιμμένα ενώ έλεγε αυτά τα λόγια.
«Πήγε να συναντήσει τον Χριστούλη. Ο μπαμπάς λέει ότι και η μαμά θα πάει να συναντήσει το Χριστούλη σε λιγάκι. Έτσι, σκέφτηκα ότι θα μπορούσε να πάρει την κούκλα μαζί της και να την πάει στην αδερφούλα μου.»

Η καρδιά μου πήγε να σταματήσει.
Το αγοράκι σήκωσε το βλέμμα προς εμένα και μου είπε:

«Είπα στον μπαμπά να πει στη μαμά να μη φύγει αμέσως. Ζήτησα να περιμένει μέχρι να γυρίσω από το μαγαζί.»

Μετά, μου έδειξε μία φωτογραφία που απεικόνιζε το ίδιο το αγοράκι μέσα στο κατάστημα να κρατάει την κούκλα και μου είπε:

«Θέλω η μαμά να πάρει κι αυτή τη φωτογραφία μαζί της, για να μη με ξεχάσει. Την αγαπάω τη μαμά και δε θέλω να μ'αφήσει, αλλά ο μπαμπάς λέει ότι πρέπει να πάει μαζί με την αδερφούλα μου.»

Ύστερα, χαμήλωσε το κεφάλι του κι έμεινε σιωπηλό.

Έψαξα στην τσάντα μου κι έβγαλα από μέσα ένα μάτσο χαρτονομίσματα και ρώτησα το αγοράκι:

«Τι λες να μετρήσουμε τα λεφτά σου μια τελευταία φορά για να σιγουρευτούμε;»

Εκείνο απάντησε:«Εντάξει, όμως πρέπει να βγουν αρκετά.»

Έριξα κρυφά κάποια χρήματα μαζί με τα δικά του και αρχίσαμε το μέτρημα. Έφταναν με το παραπάνω για την κούκλα. Περίσσευαν κιόλας αρκετά.

Το αγοράκι ψιθύρισε:«Ευχαριστώ Χριστούλη που μου έδωσες αρκετά λεφτά.»
Έπειτα με κοίταξε και είπε:

«Είχα ζητήσει από το Χριστούλη να κάνει να έχω αρκετά λεφτά για ν'αγοράσω την κούκλα και η μαμά μου να μπορεί να την πάει στην αδερφούλα μου.

Εκείνος άκουσε την προσευχή μου.Ήθελα να έχω αρκετά λεφτά για ν'αγοράσω και ένα λευκό τριαντάφυλλο για τη μαμά, όμως δεν τόλμησα να του το ζητήσω. Εκείνος μου έδωσε αρκετά λεφτά για ν'αγοράσω την κούκλα και το λευκό τριαντάφυλλο. Ξέρετε, αρέσουν πολύ τα λευκά τριαντάφυλλα στη μαμά...»

Λίγα λεπτά αργότερα, η θεία του ξαναγύρισε, κι εγώ απομακρύνθηκα σπρώχνοντας το καροτσάκι μου. Τέλειωνα τα ψώνια μου με ένα συναίσθημα εντελώς διαφορετικό από ότι όταν τα άρχιζα.

Δεν μπορούσα να βγάλω απ'το μυαλό μου το αγοράκι. Μετά θυμήθηκα ένα άρθρο στην εφημερίδα, λίγες μέρες πριν, που μιλούσε για έναν οδηγό σε κατάσταση μέθης που είχε χτυπήσει ένα αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε μια νεαρή γυναίκα με την κόρη της. Το κοριτσάκι είχε πεθάνει ακαριαία και η μητέρα ήταν σοβαρά τραυματισμένη. Η οικογένεια έπρεπε να αποφασίσει εάν θα της διέκοπταν την αναπνευστική στήριξη... Να ήταν άραγε η οικογένεια του μικρού αγοριού;

Δυο μέρες μετά, διάβασα στην εφημερίδα ότι η νεαρή γυναίκα ήταν νεκρή. Δεν μπόρεσα να μην πάω ν'αγοράσω ένα μπουκέτο λευκά τριαντάφυλλα και να βρεθώ στην αίθουσα όπου εκθέταν τη σωρό της.

Ήταν εκεί και κρατούσε ένα όμορφο λευκό τριαντάφυλλο στο χέρι της, μαζί με μία κούκλα και τη φωτογραφία του μικρού αγοριού από το κατάστημα.
Έφυγα από την αίθουσα κλαίγοντας και με την αίσθηση ότι η ζωή μου θα άλλαζε για πάντα. Η αγάπη που είχε αυτό το αγοράκι για τη μαμά του και την αδερφή του ήταν τόσο μεγάλη και μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου ένας μεθυσμένος οδηγός του τα πήρε όλα μακριά...


Aπό ένα chain e-mail που έλαβα και με άγγιξε...


ΘΕΡΜΗ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ:

Κάθε φορά που έχετε πιει αλκοόλ, πριν πιάσετε στα χέρια τα κλειδιά του αυτοκινήτου... θυμηθείτε αυτή την ιστορία και τότε ίσως, επαναπροσδιορίσετε μέσα σας την αντίληψη σας για την αξία της ζωής και επιλέξετε να καλέσετε ταξί ή να μπείτε στο αυτοκίνητο ενός φίλου...

7 σχόλια:

ΛΕΩΝ είπε...

Η μαγκιά του "εγώ...εγώ ρε συ μια χαρά οδηγώ...δε με πιάνει!" θα μας φάει. Και συνήθως δεν τρώει αυτούς αλλά κάποιους εντελώς αθώους!
Μακάρι να έχουμε καλό μήνα και καλή επιστροφή στους φευγάτους!

matriga είπε...

Kαλό μεσημέρι Λέων. Όπως τα λες είναι. Ο ατομισμός και τα κόμπλεξ του Έλληνα οδηγού είναι άνευ προηγούμενου... Εύχομαι όλοι μας να έχουμε ένα καλό τριήμερο και να είμαστε σώοι και υγιείς :)

ΕΛΕΝΑ είπε...

Συγκλονιστική ιστορία, είχα δακρύσει όταν μου το είχαν στείλει κι εμένα, δάκρυσα και τώρα που το ξαναδιάβασα.
Αδικο να χάνονται αθώες ζωούλες από την ανευθυνότητα κάποιων ασυνείδητων.
Καλή Πρωτομαγιά σου εύχομαι για αύριο Μαράκι μου, καλά να περάσεις:)

homemade είπε...

συγκηνητικη ιστορία..δυστυχως κάποιος ανευθυνος χάραξε άσχημα την ζωή κάποιων αθώων....τι να πεί κανείς...
μπράβο σου πολύ ωραία ανάρτηση με νόημα.....μπράβο όμως και για την στάση σου....νάσαι καλά ελπίζω ο μπαμπάς σου να είναι καλά...

Aristodimos είπε...

Δυστυχως η ασυνειδησία μας δεν μας αφήνει να βλεπουμε τα αυτονόητα και ν αποφεύγουμε να γινόμαστε πρόξενοι κακών.

Καλή και λουλουδιασμένη να ειναι η Πρωτομαγιά σου.

Αρης

stratosgr o ψήστης είπε...

Έχω μια ιδιαίτερη ευαισθησία με τέτοιες καταστάσεις... και τρελαίνομαι όταν ο άλλος αφαιρεί με οποιονδήποτε τρόπο μία ζωή

ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ είπε...

Όταν ειπράττουμε τον πόνο από τα παιδιά, είναι σαν να τον κοιτάμε μέσα από μεγενθυτικό φακό.
Η ιστορία σου είναι πολύ συγκινητική και μπορεί να είναι ιστορία του κάθε διπλανού μας, επειδή και μόνο πρέπει να απλωθεί η τζάμπα μαγκιά του Ελληνάρα..